( این آیه در مورد زنانی است که طلاق گرفته و وضع حمل می کنند.در این وضعیت بر مادر است که فرزند خود را دو سال تمام شیر دهد و پدر نیز نفقه ی مادر لازم می آید ) اگر یکی از والدین -چه پدر چه مادر - بخواهند که دوره ی شیر فرزندان کامل باشد َ بر مادران لازم می آید تا فرزند خود را تا دو سال کامل شیر دهند و بر پدر فرزند نیز لازم می آید تا خوراک و پوشاک زن ( مادر فرزند ) را در این مدت به شیوه ای پسندیده و در خور و به اندازه ی توان تاْمین کند ( و ما یحتاج او را فراهم آورد ) هیچ کس مکلف نمی شود مگر به آن اندازه ای که در توان و قدرت دارد. نه مادر به سبب فرزندش باید زیان ببیند ( یعنی به اکراه او را مجبور به شیر دادن فرزند کنند ) و نه بر پدر است که ( به بهانه ی نفقه ی فرزند بر او تکلیف مالا یطاق کنند و به این وسیله ) او را زیان رسانند. همان احکام ( که بر پدر فرزندش است یعنی بر فرزند او نیز در مالی که به ارث می برد َ دادن نفقه زن یعنی مادر لازم می آید ) اگر پدر و مادر هر دو بر این امر اتفاق داشته باشند و بدان راضی گردند که فرزند خویش را قبل از دو سال از شیر بگیرند َ گناهی بر آنان نیست و در این کار دارای اختیار هستند. ( ای پدران ) اگر تصمیم گرفتید که برای فرزندان خود دایگانی ( غیر از مادر فرزند را ) به خدمت گیرید َ به شرطی که اجرت و دستمزد او را به شکل پسندیده و مطلوب و متناسب با عرف جامعه و با طیب خاطر بپردازید َ ایرادی بر شما نیست و در این کار آزاد هستید. از خشم خدا بپرهیزید و بدانید که خدا به آن چه انجام می دهید َ آگاه است ( و چیزی از او مخفی نمی ماند ) ۲۳۳