و زمانی که زنانتان را طلاق دادید و عده ی آنان به سر آمد ( دو راه در پیش دارید ) یا آنان را به نیکویی ( و بدون قصد و نیت زیان رساندن ) نگاه دارید یا آنان را به خوبی رها سازید ( تا عده ی آنان تمام شود و بتوانند دوباره ازدواج کنند ) آنان را نگاه مدارید تا زیانی را متوجه آنان سازید و با این کار از حد تجاوز کنید ( و با نگه داشتن آنان در عقد خود َ آنان را مجبور به طلاق گرفتن یا فدیه کنید ) کسی که چنین عملی ( شنیع ) را انجام دهد ( با خریدن عذاب الهی در واقع ) به خود ظلم کرده است. پس ( از حد خود تجاوز مکنید و به زنان خود ستم مورزید و آیات و ) نشانه های الله تعالی را ( با مخالفت کردن با آن ) به تمسخر و استهزا مگیرید ( به جای این که باحق مخالفت ورزید ) نعمت خداوند را به خود ( به اعطای دین اسلام ) و آن چه را که از کتاب ( قرآن ) و حکمت ( احکام ) بر شما فرو فرستاده و شما را به آن ( احکام ) اندرز می دهد َ به خاطر آورید ( تا با عمل به احکام او شکرگزار باشید ) پس از ( خشم ) خدا ( به دلیل مخالفت با او ) بپرهیزید و بدانید که خداوند بر هر چیزیز داناست ( و چیزی از او مخفی نخواهد ماند ) ۲۳۱