طلاق ( که مراجعت در آن جایز است ) دو بار است. پس یا او ( زن ) را ( به هنگام برگرداندن از طلاق ) به گونه ای شایسته ( و بدون قصد زیان رسادن به او ) نگه دارید یا او را به نیکی رها نمایید. ( ای شوهران ) برای شما سزاوار نیست به آن چه مهر زنان خویش کرده اید َ ( به هنگام طلاق ) چیزی باز پس گیرید مگر آن که طرفین ازدواج از آن بترسند که نتوانند حدود و اوامر خدا را درست به جای آورند. پس اگر ترسیدید ( دانستید ) که زنو شوهر حدود و حقوقی را که از جانب خدا بر آنان مقرر شده است َ به جای نمی آورند َ پس ایرادی بر آنان نیست که طلاق گیرند و زن فدیه دهد ( یعنی نفس خود را در مقابل مال بخرد و طلاق بگیرد. پس ایرادی متوجه شوهر می شود که آن مال را بگیرد و نه متوجه ی زن می گردد از این که مالش را ببخشد ( این ( احکام مزبور ) حدود و احکام الهی است َ پس از آن عدول نکید زیرا هر کس از احکام خداوند تجاوز و تعدی کند ( از دسته ای محسوب می شود که ) آنان ظالمان و ستمکارانند ۲۲۹