خداوند شما را به سبب سوگندهای زبانی ( که بی توجه وتنها از سر عادت بر زبان می رانید ) موْاخذه و بازخواست نمی کند ( برای مثال از سر عادت و بدون نیت قلبی می گویید والله و نظیر این. خداوند این اشتباه زبانی را گناه نمی شمارد و بر آن کفاره ای مترتب نمی گردد ) ولی دل های شما را به آن چه کسب کرده است َ مواخذه می کند ( یعنی خداوند کسی را که با قصد و نیت قلبی و از روی اراده و اختیار سوگند می خورد و بعد آن را می شکند َ موْاخذه می کند و عقاب و کفاره واجب می گرداند ) و خداوند ( به آن چه از روی سهو از سوگند زبانی مرتکب می شوید ) بسیار بخشنده و ( به این که عقوبت شما را به تاْخیر می اندازد ۹ بسیار بربار است. ۲۲۵