از شراب و خمار ( و حکم آن دو ) از تو سوْال می کنند( به ایشان بگو: در انجام دادن آن ها گناه بزرگی استَ اگر چه منافعی نیز برای مردم در بر دارد ( به این معنی که از شراب خوردن لذت برده و شاد می شوند و در قمار مال زیادی را بدون زحمت به دست می آورند ) اما گناه آن ها ( و فسادی که از این دو نشاْت می گیرد ) بزرگ تر از نفعی است که از آن ها عاید می شود. ( بعد از نازل شدن این آیه برخی شراب را ترک کردند و برخی هم چنان به نوشیدن آن ادامه دادند تا در سوره ی ؛ ماءده ؛ دستور بر حرام بودن آن آمد ) هم چنین از تو می پرسند: چه چیزی انفاق کنند ؟ بگو: چیزی را که مازاد بر مخارج خانواده است َ انفاق کنند ( یعنی از مالی ببخشند که به آن نیازی ندارند و اگر به آن محتاج هستند و با بخشیدن آن ما در مضیقه و تنگی می افتند َ آن مال را برای خود بردارند و انفاق نکنند ) الله تعالی این گونه نشانه های خود ( و مهربانی های خویش ) را برشما روشن می سازد تا شاید در آن بیندیشند ( این اولین آیه بود که در خصوص شراب و مضرات آن نازل شد. برخی از صحابه به ویژه عمر بن خطاب بارها از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در مورد شراب نوشیدن َ می پرسیدند که آیا آیه ای در مورد آن نیامده است؟ زیرا بسیاری شراب را به دلیل هتک حرمت و اعمال شنیعی که در پی آن برای مردم به وجود می آمد َ ناخوش می داشتند و همواره آرزوی تحریم آن را در سر می پروراندند ۲۱۹