از تو در مورد جنگ در ماه حرام می پرسند ( به ایشان ) بگو: جنگ در این ماه گناه بزرگی است. اما گناه مانع آمدن مردم از دین خدا و کفر آوردن به خدا َ و مانع شدن از رفتن به مسجد الحرام ( مکه ) و بیرون راندن ساکنان آن ( چون پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم و موْمنان از مکه ) بسی بزگ تر از جنگ در ماه حرام است. هم چنین شرک ورزیدن به خدا َ بسی از جنگ در ماه حرام گران تر است. ( ای موْمنان آگاه باشید که ) آنان ( کافران ) پیوسته با شما می جنگند تا اگر بتوانند شما را از دینتان ( به سوی کفر ) برگردانند و هر کس از شما از دین ( توحیدی ) خود برگردد و در حالت کفر بمیرد ( او کافر است و ) اعمال صالحه ی این گروه در دنیا و آخرت باطل می شود ( و هیچ بازگشتی و ثوابی برای آنان نیست ) این گروه اصحاب حهنم خواهند بود و در آن جاودانه می مانند ۲۱۷
شاْن نزول آیه از این قرار است که: قبل از جنگ بدر َ سریه ای از جانب پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم و به فرماندهی عبدالله بن جحش رضی الله عنه به جانب کاروان مشرکان اعزام شد. گروهی از مسلمانان به چوپان مشرکی با گوسفندان زیاد برخورد کردند. آنان به گمان این که سی روز محرم تمام شده و اول صفر است َ و این بدان معنی بود که ماه حرام تمام شده و جنگ رواست َ چوپان مشرک را کشتند. مشرکان چون چنین دیدند َ به پیش رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم رفتند و گفتند که یاران تو در ماه حرام مردم ما را به قتل آوردند َ و پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم نیز دیه ی آن چوپان را به مشرکان پرداخت کرد و سپس این آیه نازل شد. ( کشف الاسرار ۱/ ۵۷۸)