حضرت ابن عمر رضی الله عنه گوید :حضر پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم فرمود:فرمان یافته ام که با مردم بجنگم تا اینکه به وحدانیت ویکتاپرستی خدا ورسالت و پیامبر محمد صلی الله علیه وآله وسلم اقرار کنند ونماز را به پای دارند وزکات را بپردازند وچنانچه این کارها را دهند خون ومال آنان -جز در مواردی که حقوق اسلام اقتضا می کند -از جانب من محفوظ است وحساب (نیت و کارهای پنهانی )آنان با خداست
هر کس شهادتین بگوید وبندگی وطاعت خداوند متعال اعتراف کند َاوامر وفرامین خداوند را در زندگی خود پیاده نماید ونماز را به پای دارد وزکات بدهد خون ومالش را محفوظ و مصون داشته است واگر اینها را با نیتی خالص ودرست و از روی اخلاص وعمل واعتقاد و صداقت انجام دهد موْمن راستین و واقعی خواهد بود اما اگر آنها را همانند منافق به جهت ترس از شمشیر انجام دهد حساب او موکول به خدا می شود چون فقط خداست که از باطن انسان ها اطلاع دارد و بندگان خدا نیز موظفند که به ظاهر امور حکم بکنند وهر کسی را دیدند که کلمه گفته وایمان خود را برای آنها ظاهر ونمایان کرد آنها موْظفند در ظاهر اورا موْمن ومسلمان داشته و ازجنگ وپیکار با او خودداری نموده و همانند سایر مسلمانان با وی رفتار کنند ونیت پنهانی او را به خدا موکول نمایند