والحیاءشعبة من الایمان پیامبرصلی الله علیه وآله وسلم در پایان حدیث به خاطر بیان اهمیت وعظمت شرم وحیا جداگانه به بیان آن می پردازد چراکه اگر در وجود کسی حیا وشرم از خداوند بود هرگز اوامر ونواهی خدا را هتک نخواهد کرد وهیچ گاه به کارهای زشت وقبیح ومنکر نزدیک نخواهد شد ولی اگر کسی بی حیا شد دست به هر جنایت ومعصیت وگناهی خواهد زد . درواقع کسی که انجام کار زشتی در ذهنش خطور می کند وحیا او را ازآن کار باز می دارد یا کسی اورا دشنام می دهد اما شرم او را از مقابله به مثل منع می کند یا به خاطر حیا از نگاه کردن به نامحرم َاز گفتن سخنان یاوه وبیهوده و...خودداری می کند در حقیقت به صفتی نیک وپسندیده متصف شده است چراکه بالا ترین درجه ی ایمان آن است که انسان خداوند را حاضر وناظر برخود واعمال وگفتار وپندار خویش پندارد واز او شرم کند البته نباید حیا را با ناتوانی َزبونی وجبن قاطی کرد وتقاعد از مواجهه با گنهکاران وعدم نهی آنها از انجام گناه َعدم مطالبه حق خویش وامر به معروف نهی از منکر نکردن را به حیا وشرم ربط داد چراکه این اوصاف از حیا نیست بلکه در اثر ناتوتنی َبزدلی است ونمی توان نام حیا را برآن اطلاق کرد